مناقشه عاشره : اينكه روايت صفوان را نيز به ابن قولويه نسبت داده با اينكه عيني واثرى از أو در كتاب ( كامل الزيارة ) نيست وخود در ( بحار ) ملتفت است ، وصدر حديث را از ( كامل الزيارة ) نقل كرده ، واين دو ذيل را نسبت به شيخ داده . واين جمله ده مناقشه است كه بعد از تأمل دوازده مىشود ، چه هر يك از دو مناقشه أولى وثانيه مشتمل بر دو جهت بحث اند يكى مخالفت واقع ، وديگرى مخالفت طبقات ، علاوة بر آنچه در خصوصيات وجزئيات كلام است از متابعت نسخه ( كامل الزيارة ) ونسبت به شيخ يا به عكس كه قابل تعرض نيست ، واز ملاحظه ترجمه ما ومراجعه به ( زاد المعاد ) وتأمل متن خبر وملاحظه مواضع اختلاف كه در حاشية اشاره كرده أم معلوم مىشود ، ووقوع اين گونه اشتباهات از أمثال اين أكابر به جهت اين است كه كسى اعتقاد عصمت در حق ايشان نكند ، وقرائح جامد واذهان واقف نشوند ، وهر كسى به حكم آن كه گفته‌اند : لكل مجتهد حظ من الطلب * فاسبق بعزمك سير الأنجم الشهب بذل جهد واستفراغ وسع كند ، وخلع ربقه تقليد كرده ، با قدم تأمل وتحقيق در وادى حل مشكلات پا بگذارد واز خداى تعالى مدد بخواهد ، واز أئمة معاونت بجويد كه البتة مأيوس وبي نصيب بر نخواهد گشت ، والله الموفق وهو العاصم . مقصد ثاني در فقه حديث وذكر محتملات أو ، وتحقيق حق در كيفيت عمل به اين زيارة وبعض فوائد متعلقه به اين زيارة متنا وحكما وفضلا ، وچون قانون تعليم وطريقه القاء مقتضى آن است كه بر ذهن ساده وفهم فارغ نخست حق صراح وصدق قراح عرضه شود تا نيك متمكن ودرست با موقع افتد كما قيل :